Terra Mossa | B&B in Italië | Le Marche | bed & breakfast met kijk op Le Marche

From the Blog

fila_supermercato-ke6-1280x960produzione

Leven in Italië: 1- naar de supermarkt

Bij leven in Zuid-Europa denk je vaak aan ‘la dolce vita’, lekker rustig aan doen, lange middagpauzes en uitgebreid tafelen. Alles op z’n tijd. En je zou verwachten dat zich dat ook vertaalt naar alledaagse bezigheden. Vaak gaat dat inderdaad op, maar niet in de supermarkt!

Ik las laatst een blog over het bijzonder relaxte supermarktgedrag van de Spanjaarden(http://bondiatarragona.nl/over-leven-in-spanje-adem-in-adem-uit/). Ik was heel verbaasd dat ik de Italianen daar niet in kon herkennen! Mijn ervaring is dat, in tegenstelling tot de Spanjaarden, Italianen juist heel ongeduldig kunnen zijn.

Laat me je even meenemen naar het boodschappen doen bij een willekeurige, middelgrote supermarkt in Italië.

Het begint met het vinden van een parkeerplaats. Een echte Italiaan parkeert zo dicht mogelijk bij zijn eindbestemming, dus bij de in- en uitgang van de supermarkt zijn alle plaatsen bezet en als er geen plekken meer zijn, dan worden er heel creatief gewoon een paar plekken gecreëerd ter hoogte van de uitgang (waar je natuurlijk ook door naar binnen kan, wanneer er iemand naar buiten gaat). Als je geluk hebt heeft iedereen netjes binnen de lijnen geparkeerd, maar dat is elke keer maar weer afwachten.

OK, de auto is geparkeerd. Dan gaan we de winkel in. Vaak moet je voor een mandje naar de kassa’s lopen, omdat het ophalen en weer naar de ingang brengen van de mandjes niet zo vaak gebeurt. Of je haalt buiten een winkelwagen, terwijl je de bedelaars vriendelijk gedag zegt of probeert te ontwijken, afhankelijk van je gemoedstoestand van de dag. Eenmaal in de winkel is het allemaal eigenlijk wel zoals we in Nederland gewend waren, op de groente- en fruitafdeling na. Daar moet je vooral niet vergeten om de plastic handschoentjes aan te doen voordat je de verse waren aanraakt. Ik vind het jammer van al het extra plastic, maar uit hygiëne-oogpunt vind ik er wel wat voor te zeggen.

Als we al onze boodschappen hebben gevonden, gaan we door naar de kassa. Aangezien we op het platteland wonen en de supermarkten niet ‘om de hoek’ te vinden zijn, proberen we zoveel mogelijk boodschappen tegelijk te halen. Zelf scannen is er dus vaak niet bij, dat kan alleen bij minder dan 15 producten.
Dus, aansluiten in de rij. Vaak gaat dit soepel en blijft men netjes in rijtjes bij de kassa wachten, maar zodra het drukker wordt is het een ander verhaal. Men blijft naast de rij staan, loerend naar de kortste, en als het even lukt, dan schuiven ze er daar waar ze staan gewoon tussen. Oudere mensen zijn wat dat betreft het ergst, de brutaalste voordringers die er zijn. Ik ga niet speculeren over de reden waarom, maar het is hier gewoon een feit.

Vindt men de rij te lang of te traag, dan wordt er hoorbaar geklaagd over het te kleine aantal kassa’s dat open is en zodra er een (willekeurige) medewerker langs loopt wordt deze toegeroepen met de vraag of er toch niet alsjeblieft heel snel een extra kassa open kan. Vaak is dan het antwoord: “sorry, daar ga ik niet over”. En dan, bij het eindelijk naderen van de nieuwe caissière, wordt zij al van ver toegeroepen met de vraag wélke kassa open gaat. Zodra dat nummer genoemd wordt, schieten mensen vanuit alle rijen naar die nieuw te openen kassa. Het doet er niet toe dat de caissière nog ver van de nieuwe kassa is en zich nog moet installeren. Dat men in een nieuwe rij kan gaan staan, minder ver achteraan, met de boodschappen op de band, dat maakt al het verschil. Hoezo “dolce vita”, en “alles op z’n tijd”?

En wanneer je eindelijk aan de beurt bent en je boodschappen zijn gescand, dan wil je graag betalen met je pinpas. Vergeet het zelf-pinnen. Hier in Italië geef je je pinpas af aan de caissière en wacht tot je een pinterminal toegereikt krijgt op je code in te toetsen. Dan is het duimen dat je pas wordt geaccepteerd en krijg je hem terug met het bonnetje.

Na bijna acht jaar in Italië gaat dit bij ons allemaal als vanzelf, maar elke keer wanneer we weer terug in Nederland zijn, is het een verademing dat men zich behoorlijk netjes aan de rijen houdt, maar steeds weer wennen dat iedereen gewoon met zijn vieze, blote handen aan het fruit en de groente mag zitten en dat je zelf je pinpas in het apparaat moet steken.

Lastig hoor, emigreren 😉

 

-Annemarie

3 comments

  1. Emily May 't Hoen - 19 november 2016 09:43

    Haha. Je hebt het erg zwaar, dat zie ik wel. Leuke blog…. die mij eraan herinnert dat ik ook boodschappen moet gaan doen. Zucht.

    Beantwoorden
  2. Agaath ....mam - 19 november 2016 15:44

    Leuk verslag over je winkel ervaring..

    Toi toi

    Beantwoorden
  3. Dirk en Wilma - 19 november 2016 20:55

    Wij kennen dit gedrag – misschien in iets mindere mate – in onze Rotterdamse supermarkten toch ook wel. Maar erg leuk om te lezen en bovendien…..wij staan graag in Itali(aanse supermarkten)ë in een rijtje.

    Beantwoorden

Have your say